د امنیتي ځواکونو مامورین چې په چیکپواینټونو کې فعالیت کوي، د عامه خوندیتوب او د خلکو د نظر تر منځ سخت توازن ساتي. کله چې مامورین سخت قواعد عملي کوي، خوندي واټن ساتي، د بهرنيو جامو د لرې کولو غوښتنه کوي، یا تفصيلي پلټنې ترسره کوي، ځینې خلک دا اقدامات توهین، تعصب یا زیاتي ګڼي. د بشري حقونو سازمانونه اندېښنې راپورته کوي، ټولنیزې رسنۍ نیوکې غږوي، او هماغه مامورین چې هڅه کوي بریدونه مخنیوی کړي، د زیات واک کارولو تور پرې ولګول شي.
خو بدیل هم هومره خطرناک دی. کله چې مامور لږ نرمښت وښيي—مثلاً مشکوک کس ته اجازه ورکړي چې نږدې شي یا لږه لږه پلټنه ترسره کړي ترڅو شخړه مخنیوی وکړي—پايلې یې وژونکي کېدای شي. دا حقیقت وروستیو کې په بکهکر د داجل چیکپواینټ کې څرګند شو، چیرې چې یو ځانمرګی بریدګر د پام کمښت له فرصت څخه ګټه پورته کړه او ځان یې په نږدې واټن کې وچاوداوه.
د ترهګرۍ ضد پولیسۍ اصلي ستونزه په دې کې ده چې بریدګر یوازې یو فرصت ته اړتیا لري، خو مامور باید هره پرېکړه په هر وخت کې سمه ترسره کړي. هر انتخاب د احتمالي ژوند له لاسه ورکولو وزن لري، چې رول یې ذهني او عاطفي ډول ډیر سخت کوي.
شنونکي او امنیتي کارپوهان ټینګار کوي چې دا پېښې د لومړۍ کرښې د ترهګرۍ ضد عملیاتو پېچلتیا ښيي. مامورین د غیرمعمولي فشار لاندې فعالیت کوي، د خلکو د ساتنې او د مدني حقونو او د عامه توقعاتو ترمنځ توازن ساتي. دا ستونزه د رسنیو او مدني څارونکو د تلپاتې څارنې له امله نوره هم پېچلې شوې، چې کولای شي د قصد یا پایلې پرته د خلکو برداشتونه جوړ کړي.
په پراخه توګه، دا پېښې ټولنه د امنیتي پرسونل د پټو خطرونو او د عملیاتو د تېروتنې د لږ امکان په اړه خبروي. که څه هم د هوښیارۍ او نظم ساتنه ډېری وخت نیوکې کیږي، خو دا د ترهګرۍ ناڅاپي خطرونو پر وړاندې حیاتي خوندیتوب دی. پالیسۍ جوړوونکي، مدني ټولنه، او عام وګړي باید د ترهګرۍ ضد پولیسۍ انساني او عملیاتي اړخونه وپېژني او د امنیت ساتنې لپاره له مامورینو ملاتړ وکړي، په داسې حال کې چې د خلکو حقونه هم خوندي پاتې شي.