په وروستیو ورځو کې د یوې ځانګړې کړۍ له خوا د “کلتوري ازادۍ” او “د موسیقۍ د سرحدونو” تر عنوان لاندې د داسې فکر خپرول کېږي چې ظاهراً د هنر ملاتړ ښکاري، خو که ژور تحلیل یې وشي، نو دا سوچ د پاکستان له اساسي دولتي ادارو، عدالتي فیصلو او د ملي وقار له غوښتنو سره ښکاره تضاد لري. د بیان د ازادۍ تر پوښ لاندې د قانون او ملي روایت سپکاوی د فکري انحراف نښه ده او د دې کلک ردول د وخت مهمه اړتیا ده.
د عدالتي پرېکړو او دولتي ادارو اهمیت
د ۲۰۱۸ کال د سپریم کورټ پرېکړه یوازې څو کرښې حکم نه و، بلکې د ملي رسنیو د بقا او د قانون د حاکمیت تضمین و. پیمرا یو اساسي دولتي اداره ده چې د شخصي خوښې پر ځای د قوانینو د عملي کولو مسؤلیت لري. د دې وروستي اقدامات د کومې شخصي خوښې نتیجه نه، بلکې د قانوني تسلسل برخه ده. قانون څخه پورته رسنۍ د هېڅ متمدن او باعزته ټولنې ځانګړنه نه شي کېدای.
د قانوني چوکاټ او خبر رسونې توپیر
د یو بهرني هنرمند د مړینې په اړه د خپرونو پر مهال د ممنوعه موادو خپرول د ژورنالیزم له اصولو سره سم نه دي. خبر رسونه او تفریحي مواد دوه بېلابېل مفاهیم دي. د خبر ورکول مسلکي مسؤلیت دی، خو د بندیزونو سربېره د سندرو له لارې “خراج عقیدت” وړاندې کول قانوني سرغړونه ده.
سیمهییز حساسیتونه او سیاسي واقعیتونه
په داسې وخت کې چې په کشمیر کې بشري حقونه تر پښو لاندې کېږي او هلته د ظلمونو له امله جنازې پورته کېږي، د هند د هنرمندانو په ملاتړ مبالغه کول د ځینو په نظر حساسیتونه له پامه غورځوي. د کلتوري همغږۍ لپاره د متقابل احترام فضا ضروري ده.
د هند او پاکستان د رسنیزو پالیسیو پرتله
په متن کې دا هم ویل شوي چې هند هم پر پاکستاني هنرمندانو بندیزونه لګولي دي، نو یوازې پاکستان ته “تنگ نظره” ویل د انصاف خلاف ده د نړۍ په هر هېواد کې د ملي امنیت په خاطر د رسنیو کنټرول یو معمول عمل ګڼل کېږي.
کلتور او ملي امنیت
بالی ووډ یوازې تفریح نه، بلکې د نرم ځواک (soft power) یوه وسیله ده چې د سیاسي پیغامونو لپاره هم کارول کېږي. له همدې امله بېقید او شرط کلتوري پرانستیا د ملي امنیت لپاره خطر ګڼل کېږي.
د پای ټکی
د دولتي پالیسۍ او ملي ګټو ترمنځ توپیر کول ضروري دي. د ریاستي پالیسۍ هدف د ملي وقار ساتنه ده، او د پیمرا اقدامات د قانوني چوکاټ برخه ګڼل کېږي. د کلتوري ازادۍ هره تشریح باید د قانون، ملي امنیت او ټولنیزو واقعیتونو په رڼا کې وشي