د طالبانو د واکمنۍ پر مهال د شیعه علماوو د نښه کولو یوه ویرهناکه لړۍ روانه ده. د عید محمد اعتمادي، خادم حسین هدایتي، رجب اخلاقي، محمد محسن حمیدي او محمد تقي صدیقي په څېر نومونه یوازې جلا پېښې نه دي، بلکې د یو دوامدار او فشار لرونکي وضعیت برخه ګڼل کېږي. کله چې د قربانیانو نومونه بدلېږي خو د وژنو بڼه او چاپېریال یو شان پاتې کېږي، نو دا د تصادف پر ځای د منظمې ستونزې نښه ګڼل کېږي
د امنیت نشتوالی
دا وژنې په داسې هېواد کې کېږي چې طالبان د بشپړ کنټرول دعوه لري. خو دا پېښې د همدې نظام تر څار لاندې رامنځته کېږي، چې د امنیتي ادعاوو پر وړاندې جدي پوښتنې راپورته کوي. کارپوهان وایي که یو نظام د بشپړ واک دعوه کوي خو د خلکو د ژوند د خوندیتوب پایله نه لري، نو د مسؤلیت له منلو یې تېښته ممکنه نه ده
د څېړنو ناکامي
تر ټولو د اندېښنې وړ خبره دا ده چې له هرې وژنې وروسته نه نیول کېږي، نه شبکې افشا کېږي او نه هم معتبرې څېړنې مخې ته راځي. دا چوپتیا یوازې بېغوري نه بلکې د جرمونو د دوام لپاره خاموشه زمینه بلل کېږي. د عملي اقدام نشتوالی د تاوتریخوالي د دوام معنا لري.
د حساب ورکولو نشتوالی
هغه نظام چې د خپلو مذهبي او علمي شخصیتونو د ساتنې توان ونه لري، د مشروعیت اخلاقي دعوه نه شي کولای. پرلهپسې وژنې او د حساب ورکولو نشتوالی د ادارې ناکامي په ښکاره ډول ثابتوي
پایله
بنسټیز حقیقت دا دی چې دا پېښې له موجود نظام څخه جلا نه دي، بلکې همدا چاپېریال یې رامنځته کوي. د امنیت دعوې هغه ځای له منځه ځي چې د امنیت تر ټولو ډېره اړتیا وي، او چوپتیا دلته د ستونزې پټول نه بلکې د هغې موجودیت تاییدوي
کابل کې د ملکي تاسیساتو پوځي استعمال او د طالبانو ګمراه روایت