په ځینو داسې غږونو کې چې په متحده عربي اماراتو کې اورېدل کېږي، د ایران د بشپړ له منځه وړلو غوښتنې د یوې لا مخکې له تاوتریخوالي ډکې سیمې کړکېچ نور هم زیات کړی دی. دا ډول څرګندونې که څه هم سختې ښکاري، خو روښانه او عملي پلان نه لري. شنونکي وایي جګړې په شعارونو نه ګټل کېږي، بلکې روښانه هدفونو او د پای لپاره منظمې تګلارې ته اړتیا لري
په همدې حال کې پوښتنه دا ده چې له اوږدې جګړې څخه څوک ګټه اخلي. پراخه شخړه کولی شي د سیمې ګڼ هېوادونه یو وخت کمزوري کړي، چې دا به د ځینو نورو ستراتېژیکو مسایلو څخه پام اړوي او بهرنیو لوبغاړو ته د نفوذ زمینه برابروي
برسېره پر دې، د تاوتریخوالي غوښتونکي اکثره دا نه روښانه کوي چې د جګړې وروسته به څه کېږي. که ایران له سقوط سره مخ شي، د میلیونونو وګړو اداره څوک کوي؟ د عراق په څېر پخوانۍ جګړې ښيي چې د حکومت له منځه وړل پرته له پلان څخه اوږدمهاله ګډوډي او بېثباتي رامنځته کوي
متحده عربي اماراتو
له بلې خوا د جګړې د پراخېدو خطر ډېر جدي دی. مستقیمه جګړه کولی شي د متقابلو بریدونو لړۍ رامنځته کړي، چې ښارونه، بندرونه او د تېلو تاسیسات په ټول خلیج کې هدف وګرځي، او هېوادونه لکه متحده عربي امارات د مخامخ خطر سره مخ کړي.
د اقتصادي اړخ له مخې هم اغېزې سختې کېدای شي، ځکه د خلیج پرمختګ پر ثبات، سوداګرۍ او نړیوالو پانګونو ولاړ دی. د هرمز تنګي هر ډول ګډوډي کولی شي د تېلو بیې لوړې او نړیوال بازارونه ګډوډ کړي
خو تاریخ یو روښانه درس وړاندې کوي: زیاتره جګړې د خبرو له لارې پای ته رسېږي، نه د بشپړې بریا له لارې. که څه هم ډیالوګ کمزوری ښکاري، خو د لویو زیانونو مخه نیسي
له همدې امله اصلي انتخاب واضح دی؛ سیمه کولی شي د خبرو او ډیپلوماسۍ له لارې د ارامۍ پر لور لاړه شي، یا د یوې اوږدې او ګرانې شخړې پر لور ورسېږي. د پاکستان د منځګړیتوب غوښتنه هم همدا واقعیت منعکسوي، چې هدف یې د کړکېچ کمول او د پراخ بحران مخنیوی دی