د راپورونو له مخې، سهیل افریدي هڅه کړې وه چې په پرانستې محکمه کې له ستر قاضي سرفراز دوګر سره وګوري. هغه مهال ستر قاضي پر بلې قضیې بوخت و او وروسته د معمول کړنلارې له مخې خپلو دفترونو ته ولاړ.
افریدي چې خپله هم وکیل دی، تمه کېږي د محکمې له آدابو، قضایي نظم او د قاضي د مقام له درناوي بشپړ خبر وي. حقوقي څارونکي ټینګار کوي چې عدلیه پر منظم طرزالعمل، رسمي وړاندې کولو او د اصولو پر پابندۍ ولاړه ده، نه پر غیر رسمي هڅو.
شنونکي وایي چې د پاکستان تحریک انصاف ځینو کړیو مخکې هم د عدلیې پر وړاندې توندې څرګندونې کړې دي، خو په دې پېښه کې ستر قاضي خپل مسلکي چلند وساته او د بنسټګر خویندو او بیرسټر سلمان صفدر ته یې په دفتر کې د اورېدنې بلنه ورکړه.
تاریخي بېلګه هم ښيي چې د پخواني ستر قاضي قاضي فایز عیسی د بشپړې محکمې په اورېدنه کې، کله چې مشال یوسفزۍ بې له بلنې منبر ته ورنږدې شوه، محکمه د اصولو د ساتنې لپاره لازم اقدام وکړ.
کارپوهان وایي چې د فشار راوستلو یا د رسمي لارو د تېرېدو هڅې ګټورې نه دي. بریالیتوب د قوي دلایلو، چمتووالي او د محکمې د اصولو د درناوي له لارې ترلاسه کېږي. عدلیه پر انصاف، نظم او بې پرېتوب ولاړه ده، او له دغو اصولو سرغړونه د بهیر او باور دواړو ته زیان رسوي.
دا پېښه یادونه کوي چې له سیاسي تړاو یا شخصي مقام پرته، هر څوک باید د محکمې واک او طرزالعملونو ته درناوی ولري، ځکه همدا اصول د قانون پر حاکمیت د خلکو باور ټینګوي.